یادداشت اقتصادی، مجید موافق قدیری، رییس انجمن صنایع خوراک دام، طیور و آبزیان ایران و عضو هییت نمایندگان اتاق بازرگانی ایران؛ در سایه تنش های فزاینده ژئوپلتیک و احتمال تشدید درگیری ها با آمریکا و اسرائیل، یکی از کلیدی ترین پرسش های استراتژیک این است: ” اگر بنادر مسدود شوند، کشتی ها هدف قرار گیرند، زنجیره تامین ارزی مختل شود، چه چیزی جلوی فروپاشی سفره مردم را می گیرد؟ “
باید گفت صنعت خوراک دام نه تنها یک بخش اقتصادی بلکه خط مقدم دفاع غیرنظامی ایران است.از آنجایی که ۷۰ درصد هزینه تولید گوشت، شیر و تخم مرغ مستقیما به خوراک دام وابسته است هر اختلال کوچکی، به معنای کاهش تولید پروتئین حیوانی در مقیاس میلیون تن خواهد بود. خود این امر در شرایط عادی چالش زا و در شرایط جنگی فاجعه بار خواهد بود.
چرا این صنعت در جنگ خلیج فارس “استراتژیک” است؟برخلاف صنایع نفت و پتروشیمی که به عنوان اهداف اصلی در این جنگ شناسائی شده اند، صنعت خوراک دام در کشور غیرمتمرکز است، ۱۲۰۷ کارخانه خوراک دام، طیور و آبزیان در سراسر کشور پراکنده اند و بسیاری از واحدهای کوچک و متوسط در استان هایی قرار دارند که می توانند با نهاده های محلی (سورگوم، کنجاله کلزا، ضایعات کشاورزی) ادامه دهند.
این دقیقا همان “تاب آوری استراتژیک” است که دشمن نمی تواند با یک بمباران آن را نابود کند.از طرفی اگر تولید مرغ، گوشت و تخم مرغ به زیر ۵۰-۶۰ درصد ظرفیت برسد التهاب اجتماعی بسیار سریعتر از هر حمله موشکی رخ می دهد. تاکنون این خط قرمز شکسته نشده اما حاشیه ایمنی آن بسیار کم است.
ضمنا همان طور که در جنگ ۱۲ روزه و اوج تحریم های حداکثری دیده شد، امنیت غذایی کشور حفظ گردید.در تقابل بین ایران با آمریکا و اسرائیل، پیروزی نهایی نه فقط در میدان نبرد، بلکه در سفره مردم رقم می خورد. صنایع خوراک دام، طیور و آبزیان ایران همان “سنگر نامرئی” هستند که اگر تقویت شوند دشمن هرگز نمیتواند ما را به زانو درآورد. این صنعت نه تنها بیش از ۵۰-۶۰ درصد خوراک مصرفی واحدهای تولیدی پروتئین کشور را تهیه می کند بلکه آرامش، امنیت و تاب آوری میلیون ها ایرانی را می سازد.
جنگ جاری وارد مرحله ای حساس شده است. برخلاف پیش بینی های دولت های غربی مبنی بر اختلال کامل زنجیره تامین، تاکنون واردات نهاده های دامی به شکل محدود ولی ادامه دار حفظ شده و ذخائر استراتژیک مانع فروپاشی فوری تولید پروتئین کشور شده اند. در واقع صنعت خوراک دام به یکی از مهم ترین عوامل تعیین کننده در پایداری داخلی در هفته ها و ماه های پیش رو تبدیل شده است.
در حال حاضر صنایع خوراک دام که اغلب در سایه قرار می گیرد، کماکان سنگر اصلی امنیت غذایی، آرامش اجتماعی و مقاومت اقتصادی است. صنعت خوراک دام در شرایط بحرانی جنگ توانسته با بهره گیری از ذخایر استراتژیک، تولید داخلی محدود غلات و استفاده از جایگزین های خوراک از فروپاشی زنجیره پروتئینی جلوگیری کند و این دقیقا همان جایی است که در شرایط جنگ، از یک نقطه ضعف به نقطه قوت تبدیل می شود. صنعت خوراک دام ایران در این جنگ ثابت کرد که امنیت غذایی فراتر از گندم و نان است، قلب تپنده آن، تامین پایدار پروتئین از طریق زنجیره خوراک دام است. این صنعت با وجود همه محدودیت ها به عنوان یکی از ارکان اصلی مقاومت اقتصادی عمل کرده و نشان داده که “سنگرهای نامرئی” گاهی موثرتر از سنگرهای مرئی در میدان نبرد هستند.
این سنگر دیگر فقط اقتصادی نیست، عملیاتی-امنیتی و روانی است. هر تصمیم، هر تهاتر، هر کامیون نهاده ای که امروز جا به جا می شود مستقیما بر طول و نتیجه این تقابل اثر می گذارد.
